Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως — Υπομονή, αδικία και εμπιστοσύνη στον Θεό

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γεννήθηκε ως Αναστάσιος Κεφαλάς στη Σηλυβρία της Θράκης το 1846. Η ζωή του δεν κύλησε μέσα σε εύκολες συνθήκες. Από νεαρή ηλικία γνώρισε τη φτώχεια, τον κόπο και την αναζήτηση μιας θέσης στον κόσμο. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά καλλιέργησε βαθιά αγάπη για τον Θεό, τη μελέτη και την προσευχή.

Η πορεία του τον οδήγησε στη μοναχική ζωή, στην ιερωσύνη και αργότερα στην αρχιερωσύνη ως Μητροπολίτη Πενταπόλεως. Εκεί ακριβώς άρχισε και η πιο οδυνηρή περίοδος της ζωής του: συκοφαντίες, ζήλια και απομάκρυνση από τη θέση του.

1. Όταν η αδικία έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν αδικήθηκε από άγνωστους ανθρώπους αλλά μέσα στον ίδιο τον εκκλησιαστικό χώρο. Η αγάπη που του έδειχνε ο λαός και η πνευματική του ακτινοβολία προκάλεσαν φθόνο. Διαδόθηκαν κατηγορίες εναντίον του και τελικά απομακρύνθηκε από τη Μητρόπολη Πενταπόλεως.

Το συγκλονιστικό στοιχείο είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την αδικία. Δεν μετέτρεψε τη δοκιμασία σε εκστρατεία προσωπικής δικαίωσης. Δεν έκανε την πίκρα του ταυτότητα. Υπέμεινε, προσευχήθηκε και συνέχισε να υπηρετεί.

2. Η ταπείνωση χωρίς παραίτηση

Η ταπείνωση του Αγίου Νεκταρίου δεν ήταν παθητικότητα. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, αναζήτησε εργασία και διακονία. Για ένα διάστημα βρέθηκε σχεδόν χωρίς μέσα, παρότι είχε αρχιερατικό αξίωμα. Δέχθηκε τελικά να υπηρετήσει ως απλός ιεροκήρυκας και αργότερα ως διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής.

Η αληθινή ταπείνωση δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος πιστεύει πως δεν αξίζει τίποτε. Σημαίνει ότι δεν στηρίζει την αξία του στον τίτλο, στην αναγνώριση ή στην εξουσία.

3. Η Αίγινα και η κρυφή οικοδομή

Στην Αίγινα ο Άγιος Νεκτάριος στήριξε τη γυναικεία μοναστική αδελφότητα της Αγίας Τριάδος. Εκεί η ζωή του συνδέθηκε με προσευχή, πατρική φροντίδα και αθόρυβη εργασία. Δεν προσπαθούσε να χτίσει προσωπική φήμη. Έχτιζε ανθρώπους.

Η αγιότητα δεν φαίνεται πάντοτε με μεγάλα γεγονότα. Συχνά φαίνεται στον τρόπο που κάποιος φέρεται στους αδύναμους, στους μαθητές, στους συνεργάτες και σε εκείνους που δεν μπορούν να του προσφέρουν τίποτε.

4. Η υπομονή δεν είναι αδυναμία

Ο Άγιος Νεκτάριος μας διδάσκει ότι η υπομονή μπορεί να είναι βαθιά δύναμη. Δεν είναι η παθητική ανοχή κάθε κακού. Είναι η απόφαση να μην παραδώσει ο άνθρωπος την ψυχή του στην οργή, ακόμη κι όταν η αδικία είναι πραγματική.

Η Εκκλησία δεν αγιοποίησε τον Άγιο επειδή αδικήθηκε, αλλά επειδή μέσα στην αδικία έμεινε πιστός στον Χριστό.

5. Ένας άγιος για όσους κουράστηκαν να αποδεικνύουν ποιοι είναι

Πολλοί άνθρωποι κουβαλούν σήμερα την ανάγκη να αποδείξουν ότι είχαν δίκιο, ότι δεν έφταιξαν, ότι τους αδίκησαν. Κάποιες φορές αυτή η ανάγκη είναι δικαιολογημένη. Αν όμως γίνει το κέντρο της ζωής, μπορεί να καταπιεί την ειρήνη της καρδιάς.

Ο Άγιος Νεκτάριος δείχνει έναν άλλο δρόμο: να κάνεις ό,τι μπορείς για την αλήθεια, αλλά να μην κάνεις τη δικαίωση θεό σου.

6. Η τελευταία μαρτυρία

Ο Άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη το 1920. Η Εκκλησία τον τιμά στις 9 Νοεμβρίου. Η αγάπη του λαού προς το πρόσωπό του μεγάλωσε ιδιαίτερα μετά την κοίμησή του και η Αίγινα έγινε τόπος προσκυνήματος για χιλιάδες ανθρώπους.

Το βαθύτερο μήνυμα της ζωής του παραμένει απλό: η αλήθεια δεν χρειάζεται πάντοτε θόρυβο για να νικήσει. Μερικές φορές χρειάζεται υπομονή, καθαρή καρδιά και εμπιστοσύνη στον Θεό.