Υπάρχουν θέματα που για χρόνια ειπώθηκαν ψιθυριστά. Θέματα που γέμισαν ενοχές, αμηχανία ή και φόβο. Ένα από αυτά είναι η παρουσία της γυναίκας στην Εκκλησία κατά την περίοδο.
Ας το πούμε καθαρά από την αρχή:
Η γυναίκα δεν είναι «ακάθαρτη».
Η περίοδος δεν είναι αμαρτία.
Το σώμα δεν είναι εμπόδιο για τη χάρη.
Η Εκκλησία δεν βλέπει τη φυσιολογία ως πνευματικό στίγμα.
Το σώμα δεν είναι ντροπή
Η περίοδος είναι φυσική λειτουργία του σώματος. Είναι ένδειξη ζωής, γονιμότητας, υγείας. Δεν είναι αποτέλεσμα πτώσης, ούτε ένδειξη πνευματικής ακαθαρσίας.
Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχαν τελετουργικές διατάξεις περί «καθαρότητας». Όμως αυτές αφορούσαν τελετουργική λατρεία ενός λαού που προετοίμαζε τον ερχομό του Χριστού.
Με τον Χριστό όμως αλλάζει το πλαίσιο.
Ο Χριστός αγγίζει αιμορροούσα γυναίκα.
Δεν την απορρίπτει.
Δεν την ελέγχει.
Δεν τη θεωρεί ακάθαρτη.
Αντίθετα, της λέει:
«Θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε».
Το πρόβλημα δεν ήταν το σώμα της.
Ήταν η πίστη και η καρδιά της.
Γιατί τότε υπάρχει σύγχυση;
Στην παράδοση της Εκκλησίας υπήρξαν κατά τόπους πρακτικές αποχής από τη Θεία Κοινωνία κατά την περίοδο. Όμως αυτές δεν είχαν χαρακτήρα «απαγόρευσης» ή «τιμωρίας».
Ήταν πρακτικές που συνδέονταν:
- με παλαιότερες αντιλήψεις περί αίματος,
- με θέματα υγιεινής παλαιότερων εποχών,
- με ασκητική διάκριση και όχι με θεολογική καταδίκη.
Δεν υπάρχει δογματική απόφαση που να λέει ότι η γυναίκα είναι πνευματικά ακάθαρτη λόγω περιόδου.
Η Εκκλησία δεν διδάσκει ότι η χάρη φεύγει από τον άνθρωπο επειδή το σώμα λειτουργεί φυσιολογικά.
Τι μπορεί να κάνει η γυναίκα όταν έχει περίοδο;
Ας το δούμε καθαρά και πρακτικά:
✔ Μπορεί να πάει στην Εκκλησία.
✔ Μπορεί να προσευχηθεί.
✔ Μπορεί να ανάψει κερί.
✔ Μπορεί να προσκυνήσει εικόνες.
✔ Μπορεί να συμμετέχει στη λατρεία.
Η Εκκλησία είναι το σπίτι της.
Το ερώτημα τίθεται κυρίως για τη Θεία Κοινωνία.
Και για τη Θεία Κοινωνία;
Εδώ χρειάζεται πνευματική καθοδήγηση, όχι γενικός νόμος.
Σήμερα πολλοί πνευματικοί — με θεολογική τεκμηρίωση — επιτρέπουν τη Θεία Κοινωνία, εφόσον:
- δεν υπάρχει άλλη πνευματική εκκρεμότητα,
- υπάρχει καθαρή συνείδηση,
- υπάρχει διάκριση.
Άλλοι πνευματικοί προτείνουν μικρή αποχή, όχι ως ένδειξη «ακαθαρσίας», αλλά ως πρακτική παράδοσης.
Η διαφορά δεν είναι δογματική. Είναι ποιμαντική.
Γι’ αυτό και η σωστή απάντηση δεν είναι «επιτρέπεται» ή «απαγορεύεται» γενικά.
Η σωστή απάντηση είναι:
Μίλησε με τον πνευματικό σου.
Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με κανόνες χωρίς πρόσωπο.
Η καρδιά είναι το κριτήριο
Ας το πούμε θεολογικά:
Η Θεία Κοινωνία δεν μολύνεται από το σώμα.
Εμείς αγιαζόμαστε από τη Θεία Κοινωνία.
Αν το σώμα της γυναίκας μπορούσε να «μολύνει» το Σώμα του Χριστού, τότε θα αναιρούσαμε όλη τη θεολογία της Ενανθρώπησης.
Ο Χριστός έγινε άνθρωπος.
Πήρε σάρκα.
Αγίασε το σώμα.
Δεν υπάρχει φυσιολογική λειτουργία που να ακυρώνει τη χάρη.
Το πρόβλημα είναι η αμετανοησία, όχι η βιολογία.
Προσοχή όμως…
Η ελευθερία δεν σημαίνει αδιαφορία.
Αν μια γυναίκα νιώθει εσωτερικά αμηχανία ή δεν έχει ειρήνη, τότε ίσως είναι καλύτερο να περιμένει. Όχι επειδή «δεν επιτρέπεται», αλλά επειδή η Θεία Κοινωνία ζητά ειρηνική συνείδηση.
Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με νομικισμό.
Λειτουργεί με διάκριση.
Μια βαθύτερη πληγή
Πίσω από αυτό το ερώτημα κρύβεται συχνά κάτι πιο βαθύ:
Πολλές γυναίκες μεγάλωσαν με την αίσθηση ότι το σώμα τους είναι πρόβλημα.
Ότι πρέπει να κρύβεται.
Ότι είναι «λιγότερο καθαρό».
Αυτό δεν είναι ορθόδοξη θεολογία.
Αυτό είναι πολιτισμική φοβία που πέρασε μέσα στον χρόνο.
Η Παναγία είναι γυναίκα.
Το σώμα της έγινε δοχείο της Χάριτος.
Δεν υπάρχει τίποτε «κατώτερο» στο γυναικείο σώμα.
Η Εκκλησία τιμά τη μητρότητα, τη γυναικεία ευαισθησία, τη γυναικεία αντοχή.
Δεν την υποτιμά.
Τελική απάντηση με ειρήνη
Αν το πούμε απλά:
Η περίοδος δεν είναι αμαρτία.
Δεν σε απομακρύνει από τον Θεό.
Δεν σε βγάζει «εκτός Εκκλησίας».
Για τη Θεία Κοινωνία:
- Συζήτησε με τον πνευματικό σου.
- Κράτησε ειρηνική συνείδηση.
- Απόφυγε τις ενοχές.
Ο Θεός δεν περιμένει να γίνουμε «βιολογικά άψογοι» για να μας αγγίξει.
Περιμένει ανοιχτή καρδιά.
Και να θυμάσαι κάτι ακόμη:
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος φόβου.
Είναι χώρος θεραπείας.
Η γυναίκα δεν στέκεται στην Εκκλησία «υπό όρους».
Στέκεται ως εικόνα Θεού.
Και η χάρη δεν φοβάται το ανθρώπινο σώμα.
Το αγκαλιάζει.
Απάντηση