Αγαπητοί μου αδελφοί,
Απόψε η Εκκλησία μας καλεί σε μία ιερή στάση.
Όχι σε θρήνο χωρίς προοπτική, αλλά σε μνήμη με προσευχή.
Όχι σε απελπισία, αλλά σε ελπίδα.
Το Ψυχοσάββατο είναι ημέρα αγάπης. Είναι ημέρα ευθύνης. Είναι ημέρα πίστεως.
Η Εκκλησία δεν ξεχνά.
Δεν ξεχνά ούτε τους αγίους, ούτε τους ζωντανούς, ούτε τους κεκοιμημένους.
Όλους τους κρατά μέσα στη Θεία Λειτουργία. Όλους τους φέρνει μπροστά στην Αγία Πρόθεση. Όλους τους ενώνει στο Σώμα του Χριστού.
Γιατί για τον Θεό, αδελφοί μου, δεν υπάρχουν νεκροί.
«Οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων».
Όσοι έφυγαν από αυτή τη ζωή δεν εξαφανίστηκαν. Πέρασαν στο μυστήριο της άλλης ζωής.
Γιατί προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους;
Πολλοί ρωτούν: «Τι ωφελεί η προσευχή; Μπορούμε να αλλάξουμε κάτι;»
Η Εκκλησία απαντά:
Δεν ξέρουμε τα πάντα για την κατάσταση των ψυχών.
Ξέρουμε όμως κάτι σίγουρο:
Η αγάπη δεν σταματά στον θάνατο.
Όταν προσευχόμαστε, δεν κάνουμε απλώς ένα έθιμο.
Στεκόμαστε ενώπιον του Θεού και λέμε:
«Κύριε, ελέησε αυτόν που αγαπήσαμε. Συμπλήρωσε εσύ ό,τι δεν πρόλαβε. Φώτισέ τον. Ανάπαυσέ τον.»
Και ο Θεός, που είναι άπειρο έλεος, ακούει.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι δεν είναι μάταιο να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους στη Θεία Λειτουργία. Γιατί εκεί, πάνω στην Αγία Τράπεζα, προσφέρεται το Αίμα του Χριστού. Και το Αίμα του Χριστού είναι έλεος.
Το κόλλυβο – ένα κήρυγμα Αναστάσεως
Βλέπουμε τα κόλλυβα. Σιτάρι βρασμένο.
Το σιτάρι, αν δεν πέσει στη γη και δεν πεθάνει, μένει μόνο.
Αν όμως πεθάνει, φέρει καρπό.
Ο θάνατος για τον πιστό δεν είναι τέλος.
Είναι σπορά.
Η ζωή μας εδώ είναι προετοιμασία.
Ο τάφος δεν είναι μόνιμη κατοικία· είναι πέρασμα.
Το Ψυχοσάββατο, λοιπόν, δεν είναι ημέρα σκοταδιού. Είναι ημέρα προσδοκίας.
Όμως υπάρχει και μια υπενθύμιση
Δεν προσευχόμαστε μόνο για τους άλλους.
Απόψε, η Εκκλησία μας ψιθυρίζει:
«Θυμήσου κι εσύ ότι θα φύγεις.»
Όχι για να φοβηθούμε.
Αλλά για να ξυπνήσουμε.
Πόσα κρατάμε μέσα μας;
Πόση πίκρα; Πόση κακία; Πόσο εγωισμό;
Ο θάνατος ισοπεδώνει τα ψεύτικα μεγέθη.
Στο τέλος, μένει μόνο η αγάπη.
Αν απόψε θυμηθούμε τους κεκοιμημένους αλλά δεν διορθώσουμε τη ζωή μας, χάσαμε το νόημα.
Το Ψυχοσάββατο είναι κάλεσμα μετανοίας.
Η ελπίδα της Αναστάσεως
Αδελφοί μου,
Η πίστη μας δεν τελειώνει στον τάφο.
Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε:
«Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν».
Δεν λέμε «ελπίζω ίσως».
Λέμε «προσδοκώ».
Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.
Ο τάφος Του έγινε κενός.
Και κάθε τάφος, μέσα στο φως της Αναστάσεως, γίνεται προσωρινός.
Όταν ανάβουμε ένα κερί για τους κεκοιμημένους, δεν ανάβουμε φως σε σκοτάδι απελπισίας. Ανάβουμε φως Αναστάσεως.
Τι να κάνουμε πρακτικά;
Να μνημονεύουμε τα ονόματα στη Θεία Λειτουργία.
Να κάνουμε ελεημοσύνη στη μνήμη τους.
Να συγχωρούμε.
Να ζούμε έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα μας, να είμαστε έτοιμοι.
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους κεκοιμημένους μας δεν είναι μόνο τα κόλλυβα.
Είναι να γίνουμε εμείς πιο φωτεινοί.
Κλείσιμο
Απόψε, αδελφοί μου, ας παραδώσουμε τους ανθρώπους μας στα χέρια του Θεού.
Εκεί που δεν υπάρχει πόνος.
Εκεί που δεν υπάρχει δάκρυ.
Εκεί που υπάρχει μόνο φως.
Και ας παρακαλέσουμε:
Κύριε,
ανάπαυσον τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων Σου
εν χώρα ζώντων,
εν σκηναίς δικαίων,
εν κόλποις Αβραάμ.
Και αξίωσέ μας, όταν έρθει η ώρα,
να Σε συναντήσουμε με μετάνοια και ελπίδα.
Αμήν.