Όταν σωπαίνει η ψυχή – Η σιωπή ως τόπος συνάντησης με τον Θεό

🌿 «Όταν σωπαίνει η ψυχή»

Υπάρχουν νύχτες
που δεν έχουν αστέρια·
μόνο μια σιωπή
που βαραίνει την καρδιά.

Υπάρχουν στιγμές
που τα χείλη προσεύχονται,
μα ο νους σκορπίζεται
σαν στάχυ στον άνεμο.

Κι όμως…
μέσα στη σιωπή
ο Θεός εργάζεται.

Δεν φωνάζει.
Δεν ταράζει.
Δεν επιβάλλεται.

Στέκεται
όπως ο ήλιος πίσω από τα σύννεφα·
δεν φαίνεται,
μα ζεσταίνει.

Η ψυχή πολλές φορές ζητά σημεία.
Ζητά απαντήσεις.
Ζητά βεβαιότητες.

Μα ο Θεός ζητά καρδιά.

Όχι τέλεια.
Όχι αλάνθαστη.
Μόνο αληθινή.

Και όταν ο άνθρωπος
παραδεχτεί τη φτώχεια του,
τότε αρχίζει ο πλούτος.

Όταν δει την αδυναμία του,
τότε ξεκινά η δύναμη.

Όταν σωπάσει,
τότε μιλά ο Θεός.

Μη φοβάσαι τη σιωπή σου.
Μη φοβάσαι την πτώση σου.
Μη φοβάσαι την πάλη σου.

Ο φόβος είναι σύννεφο.
Η χάρη είναι ουρανός.

Και ο ουρανός
δεν χάνεται ποτέ.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έμεινα μόνος με τη σιωπή μου χωρίς να τη φοβηθώ;
Προσεύχομαι για να πάρω απαντήσεις ή για να συναντήσω τον Θεό;
Αναγνωρίζω την αδυναμία μου ως τόπο συνάντησης με τη Χάρη;
Ποιο είναι το «σύννεφο» που μου κρύβει σήμερα τον ουρανό;
Αν ο Θεός δεν μιλούσε με λόγια αλλά με γεγονότα, τι θα μου έλεγε αυτή την περίοδο;
Ζω με άγχος ελέγχου ή με εμπιστοσύνη Πρόνοιας;
Αν σήμερα ήταν η αρχή μιας νέας πορείας, τι θα άφηνα πίσω;