«Οταν η Φωνη του Χριστου σε Σηκωνει»

Λίγο πριν το Σάββατο του Λαζάρου,
η γη κρατά ακόμη τη σιωπή της.
Ο κόσμος δεν ξέρει,
μα κάτι ετοιμάζεται.

Σε έναν τάφο κλειστό,
όχι μόνο ένα σώμα,
μα κάθε ελπίδα που ξεχάστηκε,
κάθε δάκρυ που δεν ειπώθηκε.

Κι ο Χριστός πλησιάζει.
Όχι βιαστικά.
Όχι θορυβωδώς.
Μα με εκείνη τη σιωπή που γεννά θαύματα.

Στέκεται μπροστά στο σκοτάδι
και δεν το φοβάται.
Γιατί το φως δεν πολεμά—
απλώς εμφανίζεται.

«Λάζαρε…»
μια λέξη μόνο.
Και όμως,
σπάει αιώνες θανάτου.

Κι αν ο Λάζαρος βγήκε,
δεν είναι γιατί μπορούσε—
αλλά γιατί άκουσε.

Κι ίσως αυτό είναι το θαύμα:
όχι ότι ο νεκρός ζωντάνεψε,
αλλά ότι η φωνή του Θεού
φτάνει ακόμα και εκεί που όλα φαίνονται χαμένα.

Και τώρα…
πριν έρθει η Ανάσταση,
πριν γεμίσουν οι δρόμοι βάγια,
η καρδιά ρωτά:

θα Τον ακούσω;

---

Στοχαστικεσ ερωτησεισ

• Ποιο σημείο της ζωής μου μοιάζει «κλειστός τάφος» αυτή την περίοδο;
• Πιστεύω ότι ο Χριστός μπορεί να φτάσει και εκεί που εγώ δεν βλέπω λύση;
• Ακούω πραγματικά τη φωνή Του ή την καλύπτω με τον θόρυβο της καθημερινότητας;
• Τι σημαίνει για μένα το «βγες έξω»; Από τι χρειάζεται να βγω;
• Κρατώ μέσα μου κάτι «δεμένο» που ο Θεός θέλει να λύσει;
• Ζω με την ελπίδα της Ανάστασης ή με τον φόβο του τέλους;

Συνεχισε το πνευματικο σου ταξιδι εδω