Υπάρχουν αναμονές που κουράζουν βαθιά. Ο άνθρωπος ζητά, επαναλαμβάνει το ίδιο αίτημα, προσπαθεί να κρατηθεί και κάποια στιγμή αναρωτιέται αν η προσευχή του φτάνει κάπου. Δεν είναι μικρή η δοκιμασία αυτή. Η σιωπή μπορεί να μοιάζει με κλειστή πόρτα και η καρδιά να γεμίζει ερωτήματα που δεν βρίσκουν εύκολα λόγια.

Μέσα στην Εκκλησία, όμως, η προσευχή δεν είναι τρόπος να πιέσουμε τον Θεό ούτε συμφωνία που απαιτεί άμεση ανταπόδοση. Είναι στάση σχέσης. Ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί ενώπιόν Του όπως είναι: με φόβο, κούραση, απογοήτευση, ακόμη και με το παράπονό του. Η αληθινή προσευχή δεν χρειάζεται να κρύψει την πληγή για να γίνει δεκτή.

Η σιωπή του Θεού δεν ταυτίζεται με την απουσία Του. Δεν μας επιτρέπεται να εξηγήσουμε αυθαίρετα γιατί κάτι αργεί ή να αποδώσουμε με βεβαιότητα ένα συγκεκριμένο σχέδιο στην πρόνοιά Του. Μπορούμε όμως να μείνουμε κοντά Του, χωρίς να εγκαταλείψουμε την προσευχή επειδή δεν βλέπουμε ακόμη το αποτέλεσμα. Εκεί αρχίζει μια πιο ήσυχη μορφή εμπιστοσύνης.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ότι δεν βλέπουμε ακόμη απάντηση και στο ότι δεν συμβαίνει τίποτε. Η δική μας όραση είναι περιορισμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε καθυστέρηση κρύβει οπωσδήποτε μια εξήγηση που μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε ότι πρέπει να παραβλέπουμε την πραγματικότητα. Είναι όμως μια πρόσκληση να μην κρίνουμε ολόκληρη τη σχέση μας με τον Θεό από ένα μόνο γεγονός και από μία μόνο χρονική στιγμή.

«Ὑπόμεινον τὸν Κύριον· ἀνδρίζου, καὶ κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καὶ ὑπόμεινον τὸν Κύριον.»

Ψαλμός 26:14, κατά τους Εβδομήκοντα

Το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου γίνεται για την Εκκλησία μια φωτεινή πνευματική αφορμή. Η εορτή δεν μας καλεί να κατασκευάσουμε εύκολες εξηγήσεις για κάθε καθυστέρηση ούτε να μετατρέψουμε ένα εκκλησιαστικό γεγονός σε υπόσχεση ότι κάθε προσωπικό αίτημα θα εκπληρωθεί με τον τρόπο που φανταζόμαστε.

Μας στρέφει, όμως, προς το μυστήριο της ελπίδας. Η Εκκλησία βλέπει στο Γενέσιο της Θεοτόκου μια αρχή που συνδέεται με την οικονομία της σωτηρίας και με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο. Αυτό το βλέμμα δεν ακυρώνει τις μικρές και μεγάλες αναμονές του ανθρώπου. Τις τοποθετεί μέσα σε έναν ορίζοντα μεγαλύτερο από την άμεση λύση ενός προβλήματος.

Η Θεοτόκος δεν γίνεται σύμβολο μιας εύκολης ζωής χωρίς δοκιμασίες. Γίνεται υπενθύμιση ότι ο Θεός εργάζεται μέσα στην ιστορία και στην ανθρώπινη ζωή με τρόπους που δεν εξαντλούνται σε όσα μπορούμε να προβλέψουμε. Η εορτή μάς μαθαίνει να αγαπούμε την αρχή, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε ακόμη ολόκληρη την πορεία, και να αναγνωρίζουμε ότι η ελπίδα μπορεί να γεννιέται αθόρυβα.

Γι’ αυτό η αναμονή δεν χρειάζεται να γίνει χρόνος άγονης αγωνίας. Μπορεί να γίνει καιρός προετοιμασίας, καθαρισμού της επιθυμίας και βαθύτερης επιστροφής στον Θεό. Όχι επειδή γνωρίζουμε τι ακριβώς θα ακολουθήσει, αλλά επειδή μαθαίνουμε να μη στηρίζουμε όλη μας την ύπαρξη σε μία μόνο απάντηση.

Η χαρά της εορτής δεν είναι μια επιφανειακή αισιοδοξία. Είναι η ήσυχη χαρά της Εκκλησίας που βλέπει ότι η σωτηρία δεν γεννιέται από τον ανθρώπινο έλεγχο, αλλά από τη χάρη του Θεού. Έτσι και ο άνθρωπος που περιμένει μπορεί να κρατήσει μια μικρή, καθαρή χαρά: την ευγνωμοσύνη για ό,τι ήδη του έχει δοθεί, την παρουσία των ανθρώπων που τον στηρίζουν και τη δυνατότητα να κάνει σήμερα το καλό που βρίσκεται μπροστά του.