Εισαγωγή – Η Εκκλησία πριν το Φως
Η Εκκλησία δεν βιάζεται.
Δεν τρέχει από εορτή σε εορτή σαν να είναι ημερολόγιο γεγονότων. Στέκεται. Περιμένει. Προετοιμάζει την καρδιά. Γι’ αυτό και η Κυριακή προ των Φώτων δεν είναι απλώς μια «προεόρτια» Κυριακή, αλλά μια βαθιά πνευματική στάση: μια πρόσκληση να σταθούμε πριν τη μεγάλη Φανέρωση του Θεού στον Ιορδάνη και να αναρωτηθούμε αν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε το Φως.
Την ίδια ημέρα, η Εκκλησία τιμά και τη Σύναξη των Αγίων Εβδομήκοντα Αποστόλων. Όχι τυχαία. Πριν φανερωθεί ο Χριστός στον κόσμο, φανερώνεται πρώτα μέσα από ανθρώπους που Τον γνώρισαν, Τον άκουσαν, Τον έζησαν και Τον μετέφεραν.
Η Κυριακή αυτή μάς τοποθετεί ανάμεσα σε δύο κινήσεις:
- από τη μία, ο Θεός που κατεβαίνει (Θεοφάνεια),
- από την άλλη, ο άνθρωπος που αποστέλλεται (Απόστολοι).
Και στη μέση;
Η καρδιά μας.
Το Ευαγγελικό Κλίμα της Κυριακής – «Ἑτοίμασον τὴν ὁδὸν Κυρίου»
Η περίοδος πριν τα Φώτα είναι διαποτισμένη από το κήρυγμα του Ιωάννη του Προδρόμου. Δεν ακούμε ακόμη τη φωνή του Πατρός στον Ιορδάνη. Ακούμε πρώτα τη φωνή της μετανοίας:
«Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ».
Η Εκκλησία δεν μιλά για εξωτερική προετοιμασία, αλλά για εσωτερική ευθύτητα. Ο δρόμος που πρέπει να ετοιμαστεί δεν είναι έξω μας. Είναι μέσα μας. Και δεν ετοιμάζεται με θόρυβο, αλλά με σιωπή, αυτογνωσία και ταπείνωση.
Γι’ αυτό και η Κυριακή προ των Φώτων έχει χαρακτήρα κατανυκτικό. Δεν πανηγυρίζει ακόμη. Προσκαλεί σε εγρήγορση.
Γιατί η Σύναξη των Εβδομήκοντα Αποστόλων εδώ;
Οι Εβδομήκοντα Απόστολοι δεν είναι «δεύτερης κατηγορίας» μαθητές. Είναι εκείνοι που ο ίδιος ο Χριστός εξέλεξε και απέστειλε:
«Ἀπέστειλεν αὐτοὺς ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς πᾶσαν πόλιν καὶ τόπον».
Δεν ήταν όλοι θεαματικοί.
Δεν άφησαν όλοι γραπτά κείμενα.
Δεν έμειναν όλοι γνωστοί στο πλήρωμα της Εκκλησίας.
Και όμως, πάνω σε αυτούς στηρίχθηκε η πρώτη εξάπλωση του Ευαγγελίου.
Η Εκκλησία τοποθετεί τη Σύναξή τους πριν τα Φώτα για να μας πει κάτι πολύ ουσιαστικό:
👉 Το Φως του Θεού δεν μένει ποτέ ιδιωτικό.
Όποιος το δέχεται, καλείται και να το μεταφέρει.
Η Αποστολή ως τρόπος ζωής – όχι ως ρόλος
Οι Εβδομήκοντα δεν ήταν επαγγελματίες κήρυκες. Ήταν άνθρωποι με αδυναμίες, φόβους, περιορισμούς. Και όμως, τους εμπιστεύτηκε ο Χριστός.
Δεν τους έδωσε εξουσία πρώτα.
Τους έδωσε σχέση.
Η αποστολή στην Εκκλησία δεν είναι αξίωμα. Είναι καρπός κοινωνίας με τον Χριστό. Όποιος Τον γνώρισε αληθινά, δεν μπορεί να Τον κρατήσει μόνο για τον εαυτό του.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο μήνυμα της Κυριακής:
Δεν καλούνται όλοι να κηρύξουν με λόγια.
Όλοι όμως καλούνται να κηρύξουν με τρόπο ζωής.
Πριν τα Φώτα: η κρυφή εργασία της καρδιάς
Τα Θεοφάνεια είναι φανέρωση.
Αλλά προηγείται πάντα το κρυφό.
Ο Ιορδάνης δεν φωτίζεται αν πρώτα δεν ταπεινωθεί ο Χριστός.
Ο κόσμος δεν αλλάζει αν πρώτα δεν αλλάξει η καρδιά.
Οι Εβδομήκοντα Απόστολοι εργάστηκαν αθόρυβα.
Όπως και η περίοδος αυτή της Εκκλησίας.
Μας μαθαίνει:
- να μην περιμένουμε χειροκρότημα,
- να μην ζητούμε αναγνώριση,
- να μη μετράμε την πνευματική ζωή με αποτελέσματα.
Ο Θεός εργάζεται στα κρυφά.
Η Θεοφάνεια ως κρίση της καρδιάς
Το Φως δεν είναι πάντα παρηγορητικό.
Είναι και αποκαλυπτικό.
Στον Ιορδάνη δεν φανερώνεται μόνο ο Τριαδικός Θεός.
Φανερώνεται και η αλήθεια του ανθρώπου.
Γι’ αυτό η Εκκλησία μας προετοιμάζει:
με νηστεία,
με προσευχή,
με αυτοέλεγχο.
Όχι για να «αξιωθούμε», αλλά για να μην τρομάξουμε μπροστά στο Φως.
Οι Εβδομήκοντα και εμείς σήμερα
Σήμερα, οι Εβδομήκοντα Απόστολοι μάς κοιτούν σιωπηλά. Δεν μας ζητούν να τους μιμηθούμε εξωτερικά. Μας ζητούν κάτι πιο δύσκολο:
- Να μην κρύβουμε την πίστη μας από φόβο.
- Να μην αλλοιώνουμε το Ευαγγέλιο για να είμαστε αρεστοί.
- Να ζούμε με αλήθεια, ακόμη κι αν αυτό κοστίζει.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται στρατηγικές.
Χρειάζεται καθαρές καρδιές.
Επίλογος – Στάσου λίγο πριν το Φως
Η Κυριακή προ των Φώτων δεν ζητά ενθουσιασμό. Ζητά στάση.
Στάσου λίγο πριν το Φως.
Ρώτησε τον εαυτό σου:
- Θέλω να φωτιστώ ή απλώς να συγκινηθώ;
- Θέλω να αλλάξω ή να νιώσω καλά;
- Θέλω τον Χριστό ή την ιδέα Του;
Οι Εβδομήκοντα Απόστολοι δεν διάλεξαν τον δρόμο της ευκολίας.
Διάλεξαν τον δρόμο της αλήθειας.
Και ο Χριστός ακόμη περνά μπροστά μας, όπως τότε, και μας λέει:
«Ἔρχεσθε ὀπίσω μου».
Ας Τον ακολουθήσουμε.
Όχι με θόρυβο.
Αλλά με ζωή.
Απάντηση