«Ψυχή μου, πού βαδίζεις;»

Ψυχή μου, πού βαδίζεις μέσα στη νύχτα,
ποιον δρόμο πήρες και τον έχασες;
Γιατί αγαπάς το πρόσκαιρο,
και λησμονείς το αιώνιο φως;

Μίμησες τον Αδάμ στην πτώση,
μα δεν έμαθες την επιστροφή.
Έκλαψες ποτέ, όπως ο Δαβίδ,
ή έμεινες σκληρή σαν πέτρα;

Ψυχή μου, γιατί σιωπάς μπροστά στον Θεό;
Δεν ακούς την φωνή Του που σε καλεί;
«Γύρνα», σου λέει, «μην φοβάσαι…»
κι εσύ ακόμα διστάζεις.

Έπεσες — ναι.
Μα ποιος δεν έπεσε;
Χάθηκες — ναι.
Μα ποιος δεν χάθηκε;

Το θαύμα δεν είναι να μη πέσεις…
είναι να σηκωθείς και να πεις:
«Ήμαρτον, Κύριε… σώσον με.»

Θυμήσου την πόρνη που έκλαψε,
τον ληστή που πίστεψε,
τον άσωτο που γύρισε.

Κανείς δεν χάθηκε
όταν είπε ένα «ναι» με όλη του την ψυχή.

Ψυχή μου, ξύπνα…
ο καιρός περνά σαν σκιά.
Μην αφήσεις την ζωή
να γίνει μια χαμένη ευκαιρία.

Στάσου λίγο…
σώπα…
κοίτα μέσα σου…

Και πες:
«Θεέ μου… ελέησόν με.»


🌿 Στοχαστικές Ερωτήσεις (Μεγάλος Κανόνας)

Γίνε συνοδοιπόρος στις Πνευματικές Ανάσες

Δεν στέλνουμε spam! Διαβάστε την πολιτική απορρήτου μας για περισσότερες λεπτομέρειες.