Πνευματικές Ανάσες | Ορθόδοξη Πίστη & Ζωή
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΕΜΑΤΗ ΜΥΡΟ ΚΑΙ ΦΩΣ
Τρεις εβδομάδες μετά το Πάσχα, η Εκκλησία μας καλεί να σταθούμε με δέος μπροστά σε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές της χριστιανικής ιστορίας: μια χούφτα γυναικών, με σκυμμένα κεφάλια και βαριές καρδιές, να βαδίζουν στο σκοτάδι της αυγής κρατώντας αρώματα για τον Νεκρό τους. Η Κυριακή των Μυροφόρων δεν είναι απλώς μια λειτουργική μνήμη· είναι μια βαθύτατη διδαχή για την πίστη που δεν κάμπτεται από την απελπισία, την αγάπη που δεν φοβάται το σκοτάδι, και τη Χάρη του Θεού που βρίσκει πάντα εκείνους που Τον αναζητούν με αληθινή καρδιά.
Στο σημερινό άρθρο θα ταξιδέψουμε μαζί στην ψυχή αυτής της ξεχωριστής εορτής: ποιες ήταν οι Μυροφόρες, τι συνέβη εκείνο το ξημέρωμα της Κυριακής, ποια θεολογική βαρύτητα κουβαλά η πράξη τους, και πώς το μήνυμά τους μιλά ζωντανά στις καρδιές μας σήμερα.
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΣΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΕΤΟΣ
Η Κυριακή των Μυροφόρων εορτάζεται την τρίτη Κυριακή του Πάσχα, και αποτελεί μέρος της μακράς εορταστικής περιόδου των πενήντα ημερών που αρχίζει από την Ανάσταση και ολοκληρώνεται με την Πεντηκοστή. Ολόκληρη αυτή η περίοδος φέρει τον χαρακτήρα πασχαλινής χαράς, και η Εκκλησία επέλεξε να τοποθετήσει τη μνήμη των Μυροφόρων σε αυτό το φωτεινό πλαίσιο για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: οι Μυροφόρες ήταν εκείνες που πρώτες βίωσαν το πέρασμα από τη θλίψη στη χαρά, από τον θάνατο στη ζωή, από την απόγνωση στην ελπίδα.
Την ίδια Κυριακή η Εκκλησία τιμά επίσης τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίο και τον Νικόδημο, τους δύο κρυφούς μαθητές του Χριστού που αψήφησαν τον φόβο και ανέλαβαν να κηδέψουν με αξιοπρέπεια το σώμα του Κυρίου. Η ένωση αυτών των προσώπων στην ίδια εορτή δεν είναι τυχαία: μαζί αποτελούν μια κοινότητα αγάπης που λειτούργησε στο περιθώριο της επίσημης κοινωνίας, εν μέσω κινδύνου και απελπισίας, και έγινε αποδέκτης της πιο εκπληκτικής αποκάλυψης στην ανθρώπινη ιστορία.
ΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ;
Η λέξη «Μυροφόρος» σημαίνει κυριολεκτικά «αυτή που φέρει μύρο» — άρωμα, ευωδιαστό λάδι, πολύτιμο υλικό που χρησιμοποιούνταν για την ταφή των νεκρών. Οι Μυροφόρες ήταν γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό από τη Γαλιλαία, φρόντιζαν τις ανάγκες Του και των μαθητών Του, και βρέθηκαν στον Γολγοθά εκεί που οι περισσότεροι άνδρες μαθητές είχαν τραπεί σε φυγή.
Τα Ευαγγέλια αναφέρουν διάφορα ονόματα. Η πιο γνωστή είναι χωρίς αμφιβολία η Μαρία η Μαγδαληνή, η γυναίκα από την οποία ο Χριστός είχε εκδιώξει επτά δαιμόνια και η οποία έγινε από τότε η πιο αφοσιωμένη ακόλουθός Του. Η Εκκλησία της έχει αποδώσει τον τίτλο «Ισαπόστολος» και «Μυροφόρος πρώτη», αναγνωρίζοντας ότι ήταν η πρώτη που είδε τον Αναστάντα Κύριο.
Η Μαρία η Μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη μνημονεύονται στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Η Σαλώμη αναφέρεται από πολλούς ερμηνευτές ως η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, δηλαδή του Ιακώβου και του Ιωάννη. Η Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, επιτρόπου του Ηρώδη, μαρτυρείται στον Λουκά ως μία από εκείνες που βρήκαν τον τάφο άδειο. Η Μάρθα και η Μαρία από τη Βηθανία, αδελφές του Λαζάρου, συγκαταλέγονται επίσης μεταξύ των γυναικών που αγαπούσαν βαθιά τον Διδάσκαλο.
Συνολικά, η παράδοση της Εκκλησίας αναφέρει επτά Μυροφόρες: Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η Μητέρα του Ιακώβου, Σαλώμη, Ιωάννα, Μάρθα, Μαρία η αδελφή της Μάρθας, και Σουσάννα. Ο αριθμός επτά φέρει συμβολική βαρύτητα στην εβραϊκή και χριστιανική παράδοση — είναι ο αριθμός της πληρότητας, και σε αυτή την περίπτωση η πληρότητα της αγαπώσης καρδιάς που αναζητά τον Θεό.
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ: Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ας ακούσουμε πώς αφηγείται ο ευαγγελιστής Μάρκος εκείνη την αυγή:
«Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου» (Μάρκ. 16, 1-2).
Η σκηνή είναι απλή και συνάμα βαθύτατα ανθρώπινη. Έχει περάσει το Σάββατο — η ημέρα της ανάπαυσης και της ηρεμίας — και οι γυναίκες, μόλις τελείωσε η περίοδος της αργίας, έσπευσαν στην αγορά να αγοράσουν αρώματα. Δεν ανέμεναν Ανάσταση. Δεν φαντάζονταν θαύμα. Απλώς ήθελαν να εκπληρώσουν την τελευταία τους υπηρεσία αγάπης στον Νεκρό τους.
Ξεκινούν πριν ακόμα φέξει καλά-καλά. Ο ήλιος μόλις ανατέλλει — και αυτό το λεπτομερειακό στοιχείο δεν είναι τυχαίο. Τα Ευαγγέλια δεν σπαταλούν λέξεις· όταν ο Μάρκος λέει «ανατείλαντος του ηλίου», μας λέει ότι εκείνη η αυγή ήταν η αυγή ενός νέου κόσμου. Ο ήλιος που ανέτελλε τότε δεν ήταν απλώς το φυσικό φαινόμενο — ήταν το σύμβολο του Ηλίου της Δικαιοσύνης που νικούσε για πάντα τη νύχτα του θανάτου.
Στο δρόμο ανησυχούν για έναν πρακτικό λόγο: «Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;» — Ποιος θα μας κυλίσει τον λίθο; Ο τάφος ήταν σφραγισμένος με έναν μεγάλο βράχο. Αυτές ήταν γυναίκες χωρίς σωματική δύναμη, χωρίς κοινωνική επιρροή, χωρίς άντρες να τις βοηθήσουν. Και όμως πήγαιναν. Αυτό είναι το μεγαλείο της ανύποπτης αγάπης: δεν σταματά μπροστά στα εμπόδια, ακόμα κι αν δεν ξέρει πώς θα τα υπερβεί.
Όταν φτάνουν, ο λίθος έχει ήδη κυλιστεί. Βλέπουν έναν νεανία ντυμένο στα λευκά — τον Άγγελο του Κυρίου — που τους λέει τα λόγια εκείνα που θα αντηχούν στους αιώνες: «Μη εκθαμβείσθε· Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον· ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε» — Μην τρομάξετε. Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό τον εσταυρωμένο; Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ.
Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΕΙ
Τι μας διδάσκει η στάση των Μυροφόρων; Πολλά και βαθιά πράγματα.
α) Η Αγαπη ωσ Θεολογικη Αρετη
Οι Μυροφόρες δεν πήγαν στον τάφο με διανοητική επιχειρηματολογία. Δεν είχαν μελετήσει τις προφητείες για την Ανάσταση. Δεν είχαν «λύσει» το θεολογικό πρόβλημα του θανάτου. Πήγαν επειδή αγαπούσαν. Και αυτή η αγάπη — καθαρή, αδολη, ανιδιοτελής — έγινε το μέσο της αποκάλυψης.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει ότι η αγάπη είναι η οδός που οδηγεί στην γνώση του Θεού. Όχι η φιλοσοφική σκέψη, όχι η πολυμάθεια, όχι η κοινωνική δύναμη — αλλά η αγάπη που εκδηλώνεται με πράξεις. Οι Μυροφόρες είναι η ζωντανή επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας.
β) Η Πιστη εν μεσω Σκοτιασ
Η πράξη των Μυροφόρων συνέβη εν μέσω της βαθύτερης απελπισίας. Ο Διδάσκαλος ήταν νεκρός. Τα όνειρα είχαν σβήσει. Οι μαθητές ήταν κλεισμένοι με φόβο. Και αυτές πήγαν. Αυτό είναι η πίστη στην πραγματική της διάσταση: δεν είναι η αισιόδοξη διάθεση των ευτυχισμένων ωρών, αλλά η αντοχή που παραμένει πιστή όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην περίφημη Κατηχητική Ομιλία του για το Πάσχα, αναφωνεί: «Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι.» Οι Μυροφόρες δεν γνώριζαν ακόμα αυτή την αλήθεια όταν ξεκίνησαν. Και όμως, η πίστη τους — έστω και ασυνείδητα, έστω και ατελής — τις έφερε εκεί όπου η Χάρη τις περίμενε.
γ) Η Ανατροπη των Κοινωνικων Κανονων
Στον κόσμο της εποχής εκείνης, η μαρτυρία γυναίκας δεν είχε νομική ισχύ. Στο ρωμαϊκό και στο εβραϊκό δίκαιο, η γυναίκα δεν μπορούσε να καταθέσει ως αξιόπιστη μάρτυρας ενώπιον δικαστηρίου. Και όμως, ο Θεός επέλεξε γυναίκες να είναι οι πρώτες μάρτυρες της Ανάστασης. Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι θεία πρόνοια που ανατρέπει την ανθρώπινη λογική.
Ο απόστολος Παύλος θα το διατυπώσει αργότερα ρητά: «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού.» Η Ανάσταση ισοπεδώνει κάθε ανθρώπινη ιεραρχία εξουσίας και εδραιώνει μια νέα τάξη βασισμένη στην αγάπη και τη διακονία.
ΙΩΣΗΦ Ο ΑΡΙΜΑΘΑΙΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ: ΟΙ ΚΡΥΦΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ
Μαζί με τις Μυροφόρες, η Εκκλησία τιμά σήμερα δύο ανδρικές μορφές που έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην ταφή του Κυρίου.
Ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίος ήταν μέλος του Συνεδρίου — του ανώτατου εβραϊκού συμβουλίου που είχε αποφασίσει τη σταύρωση του Χριστού. Ήταν κρυφός μαθητής «δια τον φόβον των Ιουδαίων». Αλλά εκείνη τη νύχτα, κάτι έσπασε μέσα του. «Τολμήσας» — τολμώντας, λέει ο Μάρκος — πήγε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Η λέξη «τολμήσας» είναι αποκαλυπτική: ο Ιωσήφ ήξερε τι ρίσκαρε. Κοινωνική καταστροφή, απώλεια της θέσης του, ίσως και τη ζωή του. Και τόλμησε.
Ο Νικόδημος είναι εξίσου συναρπαστική μορφή. Τον γνωρίσαμε στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο να πηγαίνει νύχτα στον Ιησού — κρυφά, φοβούμενος τους ομοθρήσκους του — και να ακούει τα μυστηριώδη λόγια για τη «δεύτερη γέννηση» και τον Υιό του Ανθρώπου. Εκείνη τη νύχτα φαινόταν να μη φτάνει σε πλήρη κατανόηση. Αλλά η σπορά έγινε. Και τώρα, έρχεται με εκατό λίτρες σμύρνας και αλόης για να αρωματίσει το σώμα του Κυρίου — μια εξωφρενικά μεγάλη ποσότητα, αντάξια βασιλικής κηδείας. Ο Νικόδημος γνώριζε, ίσως μόνο διαισθητικά, ότι θανατώθηκε ο Βασιλεύς.
Και οι δύο αυτοί άνδρες μας διδάσκουν ότι η πίστη μπορεί να ωριμάσει αργά, κρυφά, σιωπηλά — και να εκδηλωθεί τελικά με μια απροσδόκητη τόλμη τη στιγμή που το Πνεύμα το καλεί.
«ΧΑΙΡΕΤΕ» Η ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ
Σύμφωνα με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ο Αναστάς Χριστός εμφανίζεται στις Μυροφόρες καθώς τρέχουν να μεταφέρουν το μήνυμα στους μαθητές, και τους λέει: «Χαίρετε». Αυτή είναι η πρώτη λέξη που εκστομίζει ο Αναστημένος Κύριος σε ανθρώπινες ψυχές.
«Χαίρετε» — η λέξη αυτή δεν είναι απλός χαιρετισμός. Στην ελληνική της βαρύτητα, είναι η κλήση σε μια χαρά που δεν έχει τέλος. Είναι η ανακοίνωση ότι ο κόσμος έχει αλλάξει για πάντα, ότι ο θάνατος νικήθηκε, ότι η τελευταία λέξη δεν ανήκει στο σκοτάδι αλλά στο Φως. Και αυτή η λέξη απευθύνεται πρώτα σε γυναίκες που έκλαιγαν, που θρηνούσαν, που δεν ανέμεναν τίποτε άλλο πέρα από μια τελευταία πράξη αγάπης.
Η θεολογία της χαράς που πηγάζει από αυτή τη σκηνή είναι αστείρευτη. Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ξεκινούσε κάθε συνάντηση με τους προσκυνητές του λέγοντας: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου!» — ακολουθώντας ακριβώς την ίδια λογική: η χαρά της Ανάστασης είναι η χαρά που κατεξοχήν αρμόζει στην αντιμετώπιση κάθε ανθρώπου, κάθε στιγμή.
ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Η μνήμη των Μυροφόρων δεν κλείνει σε μια ιστορική σελίδα. Καθ’ όλη την εκκλησιαστική ιστορία, ο τίτλος «Μυροφόρος» ή «Ισαπόστολος» αποδόθηκε σε γυναίκες που με τον δικό τους τρόπο έφεραν τη μυρουδιά του Χριστού στον κόσμο.
Η αγία Μαρία η Μαγδαληνή συνέχισε το κηρυκτικό της έργο φτάνοντας ως την Εφεσο και, κατά την παράδοση, αποκαλύπτοντας στον αυτοκράτορα Τιβέριο την Ανάσταση με τη χαρακτηριστική φράση «Χριστός Ανέστη» — και το κόκκινο αυγό που κράτησε στα χέρια της έγινε σύμβολο.
Η αγία Ελένη, η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, έλαβε τον τίτλο «Ισαπόστολος» για το τεράστιο ιεραποστολικό και εκκλησιαστικό έργο της — την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, την ίδρυση ναών στους Αγίους Τόπους, τη στήριξη της χριστιανικής κοινότητας σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.
Η αγία Νίνα, η φωτίστρια της Γεωργίας, μια νεαρή γυναίκα που κήρυξε μόνη της τον Χριστό σε ένα ολόκληρο έθνος στις αρχές του 4ου αιώνα, φέρει επίσης τον τίτλο «Ισαπόστολος». Ο σταυρός της — κατασκευασμένος από κλήματα αμπέλου, δεμένος με τα μαλλιά της — έχει καταστεί εθνικό σύμβολο της Γεωργίας.
Σε κάθε εποχή, η Εκκλησία αναγνωρίζει τις «Μυροφόρες» της: γυναίκες που κουβαλούν τη μυρουδιά του Χριστού — την αγάπη, τη θυσία, τη διακονία — και φωτίζουν τον κόσμο γύρω τους.
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Η Κυριακή των Μυροφόρων έχει καθιερωθεί στην ορθόδοξη παράδοση ως η «Ημέρα της Γυναίκας» — μια ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία τιμά το χάρισμα της γυναίκας, τη μητρότητα, τη διακονία, τη θυσία.
Αυτό αξίζει να το σκεφτούμε βαθύτερα. Σε μια εποχή που η συζήτηση για τον ρόλο της γυναίκας γίνεται με ιδεολογικούς όρους και συχνά καταλήγει σε αδιέξοδα, η Εκκλησία προτείνει ένα άλλο πρότυπο: τις Μυροφόρες. Γυναίκες που δεν αναζητούσαν εξουσία αλλά αγαπούσαν. Που δεν διεκδικούσαν θέσεις αλλά υπηρετούσαν. Που δεν χρειάστηκαν αναγνώριση από κοινωνικούς θεσμούς — η ίδια η Ανάσταση τις αναγνώρισε ως τις πρώτες μάρτυρες της πιο σημαντικής στιγμής στην ιστορία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα πρέπει να περιορίζεται σε ρόλους υπηρεσίας και να μην έχει φωνή. Σημαίνει κάτι πολύ βαθύτερο: ότι η αξία ενός ανθρώπου — γυναίκας ή ανδρός — δεν μετριέται με κοινωνικά κριτήρια εξουσίας και επιρροής, αλλά με το μέτρο της αγάπης. Και σε αυτό το μέτρο, οι Μυροφόρες ανήκουν στην αγία ακολουθία των μεγαλύτερων ψυχών που γνώρισε η ανθρωπότητα.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ
Κάθε χρόνο, η Κυριακή των Μυροφόρων επιστρέφει και μας ρωτά: τι φέρουμε εμείς στον τάφο;
Γιατί σε κάθε ζωή υπάρχουν «τάφοι» — στιγμές απελπισίας, κατεστραμμένα σχέδια, απώλειες που δεν επουλώνονται, σχέσεις που φαίνονται νεκρές, ελπίδες που θάφτηκαν. Η ερώτηση είναι: βαδίζουμε προς αυτούς τους τάφους με αγάπη ή τους αποφεύγουμε από φόβο;
Οι Μυροφόρες μας διδάσκουν ότι η παρουσία μας στα σκοτεινά σημεία της ζωής — δική μας και των άλλων — δεν είναι ηττοπάθεια. Είναι πράξη πίστης. Είναι η ομολογία ότι ακόμα και εκεί, ακόμα και στον τάφο, η αγάπη έχει λόγο ύπαρξης. Και αυτή ακριβώς η αγάπη γίνεται αποδέκτης της θείας αποκάλυψης.
Ο άγγελος λέει στις Μυροφόρες: «Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε.» Αυτός που αναζητάτε δεν είναι εδώ — γιατί έχει αναστηθεί. Το ίδιο ισχύει για κάθε ψυχή που αναζητά τον Θεό μέσα στην ανθρώπινη θλίψη: Εκείνος δεν παραμένει κλεισμένος στο σκοτάδι. Έχει αναστηθεί. Και καλεί τους αναζητούντες να στραφούν από τον τάφο στη ζωή, από το χθες στο αιώνιο σήμερα της Ανάστασης.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ: ΠΩΣ ΤΙΜΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΙΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ
Η υμνολογία της Εκκλησίας για την Κυριακή των Μυροφόρων είναι από τις πιο ποιητικές και θεολογικά πλούσιες του λειτουργικού έτους. Τα εξαποστειλάρια, τα στιχηρά, τα κοντάκια και τα ιδιόμελα της ημέρας πλέκουν μια θαυμάσια εικόνα: γυναίκες που θρηνούν, φως που σκάει ξαφνικά, λίθος που κυλίστηκε, άγγελος που ανακοινώνει το ανακοινώσιμο.
Το απολυτίκιο της εορτής αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από του ξύλου καθελών το Άχραντόν σου Σώμα, σινδόνι καθαρά ειλήσας και αρώμασιν, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο. Αλλά τριήμερος ανέστης, Κύριε, παρέχων τω κόσμω το μέγα έλεος.»
Και το θεοτοκίο της ημέρας απευθύνει στην Παναγία — και αυτή μια «Μυροφόρα» με τον δικό της τρόπο, καθώς στάθηκε κάτω από τον Σταυρό — τη βαθύτερη λατρεία της Εκκλησίας.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ
Η Κυριακή των Μυροφόρων δεν είναι απλώς μια ανάμνηση του παρελθόντος. Είναι μια κλήση προς το παρόν και το μέλλον.
Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε τον άρρωστο, τον μοναχικό, τον απελπισμένο — φέρουμε μύρο. Κάθε φορά που λέμε μια λέξη παρηγοριάς εκεί που οι άλλοι σωπαίνουν από αδιαφορία — φέρουμε μύρο. Κάθε φορά που αρνούμαστε να παρατήσουμε κάποιον που ο κόσμος έχει ήδη αποφασίσει ότι είναι «χαμένη υπόθεση» — φέρουμε μύρο.
Η Εκκλησία δεν μας ζητά να κάνουμε μεγάλα και εντυπωσιακά πράγματα. Μας ζητά να κάνουμε αυτό που έκαναν οι Μυροφόρες: να σηκωθούμε νωρίς, ακόμα και στο σκοτάδι, ακόμα και όταν δεν ξέρουμε πώς θα κυλιστεί ο λίθος — και να πάμε εκεί που η αγάπη μας καλεί.
Γιατί εκεί, εκεί ακριβώς, στον τόπο της θυσίας και της αφοσίωσης, μας περιμένει ο Αναστημένος Κύριος να μας πει με τη φωνή Του:
«Χαίρετε.»
Χριστός Ανέστη — Αληθώς Ανέστη!
Καλή Συνέχεια Πασχαλινής Περιόδου από τις Πνευματικές Ανάσες
© Πνευματικές Ανάσες | Η αναδημοσίευση επιτρέπεται με αναφορά στην πηγή
Απάντηση